Uwaga!


Wszystkie teksty zawarte na blogu Aleksandrowe myśli, chronione są prawem autorskim [na mocy: Dz.U.1994 nr24 poz.83, Ustawa z dnia 4 lutego 1994r o prawie autorskim i prawach pokrewnych]. Kopiowanie treści, choćby fragmentów oraz wykorzystywanie ich w innych serwisach internetowych, na blogach itp itd wymaga pisemnej zgody autorki bloga.

Translate

Łączna liczba wyświetleń

Kilka pytań do...Gabrieli Gargaś


W kolejnym odcinku cyklu Kilka pytań do... wystąpi moja "najulubieńsza" pisarka Gabriela Gargaś :) Jej książki: "Jutra może nie być" (recenzja) i "W plątaninie uczuć" (recenzja) zrobiły na mnie tak ogromne wrażenie, że ich echa po dzień dzisiejszy odzywają się w moim sercu. 
Chciałam poznać bliżej, bardziej, mocniej kobietę, która wstrząsnęła moim światem.  :)




Co o Gabrieli Gargaś można przeczytać w sieci?                                                                      
Gabriela Gargaś- z wykształcenia ekonomista bankowiec. Zakochana w życiu marzycielka. Mama, przyjaciółka, córka, siostra, szwagierka, ciocia, partnerka, kobieta całą duszą. Każda czytelniczka znajdzie w bohaterkach jej książek trochę z siebie.
W wolnych chwilach zagłębia się w lekturze książek i w wyprawach w nieznane. Jej motto życiowe brzmi: "Sztuka życia to cieszyć się małym szczęściem."





Jaka jest Gabriela Gargaś?

Gabriela Gargaś jest niepoprawną optymistką i marzycielką. Ma uosobienie indywidualistki, która chadza własnymi ścieżkami. Lubi: śmiać się, tańczyć, czytać. Lubi pierogi i mocną kawę. Lubi niebanalnych mężczyzn i kobiety z pasją, zapach bzu i poranną rosę.

Jest Pani piękną kobietą. Czy uroda pomaga czy przeszkadza Pani w życiu osobistym i zawodowym?

Uroda dziś jest, jutro przeminie. Kij ma dwa końce. Czasami uroda pomaga innym razem przeszkadza. Bardziej od urody w życiu zarówno osobistym jak i zawodowym pomaga mi moje radosne usposobienie. Piękno człowieka to nie tylko ładna buźka, ale również jego dobre serducho.

Jakie książki czytuje Pani na co dzień?

Różne. Nie wyobrażam sobie życia bez czytania. Mam w domu istną „bibliotekę”. Lubię opowieści z dużą dawką emocji, które zawierają w sobie coś z magii. Sięgam zarówno bo lekką lekturę, książki psychologiczne jak i dobry kryminał. Uwielbiam biografie. Czytam zarówno książki polskich autorów jak również zagranicznych.

Jak zaczęła się Pani przygoda z pisarstwem?

Nie marzyłam o tym by chwycić za pióro i zostać pisarką  Pomysł na pierwszą książkę przyszedł do mnie sam. Zaczęłam przelewać swoje myśli, początkowo na papier, po pewnym czasie zauważyłam, że może coś z tego być. Przepisałam wszystko do komputera. Wystukiwałam kolejne, słowa, zdania. Powieść zaczęła żyć własnym życiem...

Jakie warunki muszą być spełnione by pracowało się Pani najprzyjemniej i najefektywniej? Czy ma Pani jakieś specjalne rytuały z tym związane?

Najlepiej pracuje mi się w ciszy, popijając mocną kawę lub owocową herbatkę. Noszę przy sobie zeszyt, gdzie spisuję swoje myśli. Zdarza mi się robić notatki na spacerze, innym razem w kawiarni.

Czy zaczęła już Pani pracę nad kolejną książką?

Kończę pracę nad kolejną książką. To co aktualnie powstaje będzie pełne emocji. Opowieść przy której  będzie się można śmiać, ocierać łzy, odczuwać złość albo wzruszenie. Historia o różnych odcieniach miłości: o miłości która zdarza się tylko raz, o miłości niewłaściwej, o miłości dojrzałej i o miłości macierzyńskiej. A przede wszystkim o istocie wybaczenia.

Jak znosi Pani krytykę a jak pochwały na temat Pani książek?

Cenię konstruktywną krytykę. Zdaję sobie sprawę, że nie wszystkim moje książki przypadną do gustu, bo przecież ilu ludzi tyle upodobań. Pochlebne recenzje szczerze mnie wzruszają i sprawiają, że motyle latają mi w brzuchu. Każda pozytywna opinia uświadamia mi, że warto pisać.

Czy czytuje Pani blogi, na których recenzowane są książki? Korzysta Pani z takich książkowych rekomendacji?

Oczywiście, że czytam i korzystam z książkowych rekomendacji. Cenię kiedy blogerzy subiektywnie podchodzą do tematu i mają swoje zdanie na temat danej pozycji.

Obie Pani książki głęboko zapadają w serce, poruszają i wzruszają. Czy podczas pisania swoich powieści czerpała Pani doświadczenia ze swojego życia, otoczenia czy był to jedynie wytwór wyobraźni?

Odkąd pamiętam miałam bogatą wyobraźnię, a inspiracje do swoich książek czerpię z życia. Są to historie zasłyszane, które kiedyś komuś się przydarzyły, wspomnienia i emocje, które przeżyłam, o których usłyszałam. To wszystko razem wzięte pobudza moją fantazję i prosi o dopisanie nowej historii. Życie pomieszane z literacką fikcją.

Czy spodziewała się Pani, że "Jutra może nie być" i "W plątaninie uczuć" zdobędą serca tak wielu czytelniczek?

Nie spodziewałam się chociaż w skrytości ducha marzyłam o tym by moje książki dotarły do jak największego grona czytelniczek, a historie w nich opisane wzruszyły i zapadły w pamięć. Jeżeli piszesz książki, to chcesz żeby czytano to co piszesz. Jeden sprzedany egzemplarz i kolejny, pozytywna recenzja i serdeczny mail od czytelniczki, to mój mały SUKCES, pisany wielkimi literami;-)

Czy wierzy Pani w taką szczerą i bezinteresowną przyjaźń jaką można odnaleźć na kartach książki "W plątaninie uczuć"? Czy zgadza się Pani z tezą, że tyle wart jest człowiek, ilu posiada przyjaciół?

Wierzę. W swoim życiu spotkałam mnóstwo ludzi: fajnych i mniej fajnych, ale prawdziwych przyjaciół mogę policzyć na palcach jednej ręki. Są to oddani przyjaciele, na których mogę zawsze liczyć podobnie jak oni na mnie. Z przyjacielem można zjeść przysłowiową „beczkę soli”, można przy nim pomilczeć, poużalać się, pośmiać się i wypić z nim wódkę. Można do niego zadzwonić o północy i powiedzieć: „ Muszę z tobą pogadać”, a on odpowie: „Zaraz u ciebie będę”. Prawdziwa przyjaźń nie jest nam dana na całe życie. Jeśli nie dbamy o nią i jej nie pielęgnujemy, rozpadnie się.
Co do tezy: „tyle wart jest człowiek ile posiada przyjaciół” to bardziej podoba mi się stwierdzenie „Człowiek tyle jest wart ile może dać drugiemu człowiekowi”.

W jaki sposób, Pani zdaniem, można zachęcić ludzi a przede wszystkim młodzież do czytania książek?

Dziś książkę zastępuje internet i telewizja, zaś czytanie straciło miano rozrywki. Dla młodzieży jest przeważnie tylko obowiązkiem szkolnym, a szkoda bo nic tak nie rozwija wyobraźni jak lektura książki. Uważam, że nieoceniona jest tu rola rodziców jak również pedagogów, którzy powinni zachęcać młodzież do czytania. Żeby niechętny stosunek dzieci i młodzieży do czytania przekształcić w trwałe zamiłowanie, nie wystarczy obcowanie tylko z lekturami szkolnymi. Trzeba uświadamiać młodym ludziom, że kontakt z książką daje duże możliwości i może być naprawdę przyjemny.
Myślę jednak, że z tym naszym czytaniem książek nie jest aż tak źle, wciąż są publikowane nowe pozycje i ktoś je czyta.;-)



Pani Gabrysiu!

Bardzo dziękuję za czas, który mi Pani poświęciła, za sympatyczną wymianę maili, za dobre słowo a przede wszystkim dziękuję za piękne książki, z ważnym i mądrym przesłaniem i za emocje, które Pani słowa we mnie wzbudziły :))





Czytaj dalej...

"Rok na końcu świata" Renata Adwent

"Niezależnie od tego, na ile kawałków rozpryskuje się nam serce, ciało czy umysł, tak długo jak dusza nienaruszona otrzepuje się i wstaje, nic nam nie będzie!"

Rita Antkowicz to zwyczajna trzydziestolatka, taka jak Ty czy Ty. Pracuje w sklepie z pamiątkami, żyje w stałym związku, ma wierne grono przyjaciółek i zastanawia się czy jej życie jest takim, o jakim zawsze marzyła? Czy jest spełniona? Wątpliwości dopadają ją także względem miłości. Czy Mikołaj to ten jedyny? Czy jego miłość jest na tyle silna, że przetrwa wszystkie burze? Pytań w głowie Rity rodzi się coraz więcej. Z każdym dniem czuje się coraz bardziej zagubiona i niepewna siebie. Niespodziewany spadek, gospodarstwo na końcu świata, po zmarłej ciotce daje jej szansę na ucieczkę od teraźniejszego życia. Zabiera kilka drobiazgów i bez pożegnania wyjeżdża do miejsca, która ma jej przynieść uwolnienie od trosk. Jednak czy to jest możliwe? Czy Rita odnajdzie się w nowym miejscu? Czy tubylcy przyjmą ją do swojego grona? Czy odnajdzie siebie i sens życia?

Dokonania i losy Rity poznajemy jej głosem, z jej perspektywy, obserwujemy świat jej oczami. Tak prowadzona narracja pozwala na łatwiejszy dostęp do odczuć i uczuć bohatera oraz na lepsze zrozumienie jego działań czy postępowania.
Z początku zachowanie Rity irytowało mnie. Dziewczyna ma wszystko, co do życia i szczęścia jest potrzebne. Ma gdzie mieszkać, ma pracę, pensję, która starcza na wygodne życie,  przyjaciół i ukochanego, który wydaje się być ideałem. Rozterki Rity były dla mnie kaprysami samolubnej, niedojrzałej smarkuli.
Jednak im dalej zagłębiałam się w lekturę, tym bardziej tłumaczyłam postępowanie kobiety. Można mieć wszystko a jednocześnie cierpieć i odczuwać brak własnego miejsca w świecie. Rita nie odczuwa, moim zdaniem, że jest coś warta, że jest zauważalna i potrzebna.
Kiedy zamieszkała w malej mieścinie Bartnicy Nowej, kiedy zaczęła pracę własnymi rękami i nam własny rachunek, zaczęła się rozwijać, dojrzewać, zmieniać i rozumieć swoje ja. Odnalazła pasję tam, gdzie jej się zupełnie nie spodziewała i zrozumiała jak może ją wykorzystać w służbie innym, bardziej poszkodowanym przez los. Dopiero taką nową, odmienioną bohaterkę byłam w stanie polubić.

A co z miłością zapytacie. Miłości jest w książce aż nadto. Lecz nie jest to tylko uczucie o zabarwieniu sentymentalno- romantycznym. Jak dobrze wiecie miłość ma wiele twarzy i część z nich odnajdziecie na kartach książki "Rok na końcu świata". Będziecie mieli do czynienia z uczuciem niespełnionym, platonicznym, od pierwszego wejrzenia czy toksycznym. Odkryjecie, że nie jest łatwo miłość zdobyć i zatrzymać oraz niełatwo jest uwolnić się  z jej szponów choć rozum podpowiada całkowite zerwanie kontaktów. Nie wiem czy wiecie ale miłość także boli i nie chodzi mi tu jedynie o cierpienie psychiczne ale to całkiem realne bo fizyczne. Te wszystkie historie miłosne poznajemy dzięki wielu ciekawym bohaterom. Niektórzy zaszczycili nas swoją obecnością na stałe a inni jedynie epizodycznie ale zawsze w zgodzie z konstrukcją powieści.

"Rok na końcu świata" to debiut literacki Renaty Adwent i jak dla mnie godny poznania. Jest to historia nie tylko o poszukiwaniu sensu życia lecz o znajdywaniu siły wewnątrz siebie, które pozwolą na dokonywanie zmian, choćby i na przekór innym a nawet wbrew sobie. Autorka podpowiada także, że aby zmierzyć się z problemami czasami wystarczy nabrać do nich dystansu...




Renata Adwent "Rok na końcu świata", Feeria 2013, ISBN: 978-83-7229-327-5


4+/6



Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Pani Karoliny z wydawnictwa Feeria :))) Dziękuję za zaufanie :))


Czytaj dalej...

Trailler książki "Michael Vey. Więzień celi 25" Richarda Paula Evansa

Nie przegap!!!


Zapraszam do obejrzenia i zapoznania się z nową książką i odsłoną znanego, cenionego i lubianego Richarda Paula Evansa. 



"Michael Vey więzień celi nr 25" rozkochał w sobie tysiące amerykańskich nastolatków oraz ich rodziców i nauczycieli. Bestsellerowa powieść przygodowa o nadziei, lojalności, odwadze i miłości syna do matki. Prawdziwy hit w literaturze dla młodzieży.

Jestem Michael Vey. Jestem więźniem samego siebie. To moja historia. Może trochę dziwna, lecz moja. Mam 14 lat i jestem zwyczajnym nastolatkiem, jakich wielu. Jak ty i twoi rówieśnicy. Czasem zwracam na siebie uwagę przez moją chorobę – zespół Tourette'a – spokojnie, da się z tym żyć! Mam w sobie coś jeszcze – prąd elektryczny. Nie wszyscy o tym wiedzą. To czyni mnie wyjątkowym. Z tego właśnie powodu ktoś stara się mnie złapać.














Książka zostanie wydana nakładem wydawnictwa Fabryka Słów i będzie miała swoją premierę 12 kwietnia 2013 roku :)



Czytaj dalej...

Administrator strony Aleksandrowe myśli korzysta z systemu komentarzy Disqus. Adresy IP i adresy e-mailowe są przechowywane przez administratora Disqus'a. Zakładając stronę na platformie Disqus wyrażasz zgodę na przetwarzanie danych osobowych.
Aleksandrowe myśli © 2015. Wszelkie prawa zastrzeżone. Szablon stworzony z przez Blokotka