Uwaga!


Wszystkie teksty zawarte na blogu Aleksandrowe myśli, chronione są prawem autorskim [na mocy: Dz.U.1994 nr24 poz.83, Ustawa z dnia 4 lutego 1994r o prawie autorskim i prawach pokrewnych]. Kopiowanie treści, choćby fragmentów oraz wykorzystywanie ich w innych serwisach internetowych, na blogach itp itd wymaga pisemnej zgody autorki bloga.

Translate

Łączna liczba wyświetleń

"Skrawek nieba" Janina David

Książki o tematyce obozowej, tragizmu i okropieństwa Holokaustu i II wojny światowej to bardzo trudna lektura nacechowana potężnym ładunkiem emocjonalnym, a staje się jeszcze trudniejsza kiedy poznajemy historię z perspektywy dziecka, jego oczami, jego niedoświadczeniem i ufnością do otaczającego świata.

"Skrawek nieba" należy do tej grupy książek, które rozrywają serce, szarpią emocje i zmuszają do refleksji jeszcze długo po zakończeniu czytania.

"Skrawek nieba" to historia Janiny Dawidowicz, małej rezolutnej dziewczynki, która wraz z rodzicami i ulubioną nianią Stefą mieszkała w Kaliszu. Wychowywała się w żydowskim domu, w którym nigdy niczego nie brakowało a nawet można było pozwolić sobie na wszelkie zbytki i kaprysy.
To spokojne, dostatnie życie zmienia się wraz z wkroczeniem Niemców do Polski i wybuchem wojny. Rodzina Dawidowiczów próbuje ratować się ucieczką do Warszawy. Niestety, nie znaleźli oczekiwanego, bezpiecznego schronienia.  Przeprowadzka do getta, bieda, głód, choroby, cierpienia, prześladowani, bezustanny strach stają się od tej pory codziennością małej Jasi i jej rodziny.
Szczęśliwym zbiegiem okoliczności udaje się umieścić Janinę po aryjskiej stronie. Początkowo mieszka u zaprzyjaźnionej rodziny, lecz jej tożsamość zostaje odkryta i musi uciekać ponownie. Trafia do klasztoru a potem do katolickiego sierocińca.

W dniu wybuchu II wojny światowej Jasia Dawidowicz ma zaledwie dziewięć lat. Jest zmuszona uczestniczyć i doświadczyć tragedii, których nie rozumie, i które ją przerażają. Jest również świadkiem bezradności rodziców w stosunku do sytuacji, w której się znaleźli. Opisane wydarzenia nie są również pozbawione dziecięcej naiwności, beztroski ale także niezwykłej intuicji i zaskakującej mądrości. Dziewczynka starała się pomagać rodzicom na ile starczyło jej sił i umiejętności. Poddawała się ich woli bez słowa, chociaż w głęboko w sercu odczuwała wszelkie wyrzeczenia i poświęcenia swoich rodziców. Bolała ja ta niesprawiedliwość i zastanawiała się czy jest tego godna.
Ta mała dziewczynka zaskoczyła mnie z jaką godnością znosiła upokorzenia, prześladowania, swoją niezachwianą wiarą w lepsze jutro i silną wolą przetrwania.

Janina David (Dawidowicz) długo milczała i nie chciała opowiadać o swoich traumatycznych przeżyciach z okresu wojny. Jednak pewnego dnia zdała sobie sprawę, że musi dopuścić do głosu osoby, które zginęły podczas Holokaustu, by zachować o nich pamięć, musi zacząć mówić. Tak narodziła się książka "Skrawek nieba", a echa dawno zamilkłych głosów brzmią nad ruinami miasta, narodu, człowieczeństwa.

Janina David ma ogromny talent literacki. Nie epatuje martyrologią, okrutnymi opisami makabrycznych wynaturzeń okupanta ale jednocześnie czytelnik z całą stanowczością  odczuwa grozę tamtych czasów, strach rodziny Dawidowiczów, ich rezygnację, osłabienie wiary w ocalenie. Wspomnienia autorki są niezwykle i zadziwiająco szczegółowe, plastyczne a zapachy i smaki zatrzymane w czasie i wybuchające całą gamą uczuć i emocji podczas lektury. Język powieści prosty, elegancki ale przede wszystkim szczery i prawdziwy do bólu. Sięga nie tylko w głębię swojej pamięci i odkrywa przed nami swoją przeszłość ale sięga po tematy tabu: zachowania Polaków wobec Żydów czy kwestię zmiany wiary.

"Skrawek nieba" to obowiązkowa lektura dla tych,  którzy interesują się Holokaustem i zbrodniami  II wojny światowej. To jedna z najlepszych i wartościowych książek, w tym gatunku, które udało mi się poznać.



Janina David "Skrawek nieba", tł. Elżbieta Olender- Dmowska i Katarzyna Malita, Magnum 2012, ISBN: 978-83-89656-88-9


bez oceny



Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Pani Ewie z wydawnictwa Magnum :)) Dziękuję za zaufanie :))



14 komentarzy :

  1. Holokaustem i zbrodniami II wojny światowej raczej się nie interesuje, ale widzę, jak wielkie emocje wywołała w tobie ta książka, dlatego chyba w tym przypadku zrobię wyjątek i jej poszukam.

    OdpowiedzUsuń
  2. Myślę, że wiem komu ją polecić :) Sama raczej nie sięgnę.

    OdpowiedzUsuń
  3. Bardzo lubię książki o tematyce drugiej Wojny Światowej, o książce nawet słyszałam, gdy nadarzy się okazja to z pewnością przeczytam.

    OdpowiedzUsuń
  4. Oj niestety nie dla mnie. Nie przepadam za taką tematyką ;)

    OdpowiedzUsuń
  5. Widzę, że podzielasz moje zdanie odnośnie tej książki. Jest naprawdę wspaniała, wyjątkowa i bardzo wartościowa. :) Bardzo cieszę się, że miałam okazję ją przeczytać i że zasila grono książek w mojej domowej biblioteczce.

    OdpowiedzUsuń
  6. Książkę polecę mojemu mężowi, interesuje się takimi tematami.

    OdpowiedzUsuń
  7. to niestety nie dla mnie książka :)

    OdpowiedzUsuń
  8. Dobrze, że powstają takowe książki, które nie pozwalają nam zapomnieć o tamtych koszmarach.

    OdpowiedzUsuń
  9. Niby takich książek jest wiele, ale uważam, że każda tak dramatyczna historia zasługuje na poznanie, bo każda uczy czegoś nowego i przypomina o sile człowieka, który jest w stanie przetrwać wszystko. Dopisuję tytuł do listy.

    OdpowiedzUsuń
  10. Widzę, że lubimy te same książki:) U mnie pozycja czeka na półce juz jakiś czas na odpowiedni nastrój, bo do takiej tematyki musze mieć nastrój, musi być ten moment.

    OdpowiedzUsuń
  11. Chętnie bym ją przeczytała.

    OdpowiedzUsuń
  12. Trudna lektura. Myślę jednak, że kiedyś ją przeczytam

    OdpowiedzUsuń
  13. Takie wspomnienia są niezwykle cenne dla pokoleń, które wyrosły po wojnie, ale i dla przyszłych by zachowała się pamięć tamtych dni. Taka książka uczy pokory i oby tak było.)

    OdpowiedzUsuń
  14. Książka leżała u mnie na półce pół roku, dopóki nie ponaglony monitami właściciela o zwrot, nie przeczytałem jej w ciągu 2 dni. Wspaniała lektura! . Nie wiem dlaczego przypomniał mi się Cronin czytany w młodości i zapomniany, chociaż to zupełnie inna tematyka. Książka czekała 40 lat na polskie wydanie! Może dlatego , że nie wszyscy są tam piękni i dobrzy.Myślę, że powinna się znaleźć w lekturach szkolnych.

    OdpowiedzUsuń

Bardzo dziękuję za odwiedziny i pozostawiane komentarze :)
Wszystkie czytam i staram się odpowiedzieć na każde pytanie.
Pozostawiam sobie możliwość usuwania Spamu i komentarzy wulgarnych czy obraźliwych...

Aleksandrowe myśli © 2015. Wszelkie prawa zastrzeżone. Szablon stworzony z przez Blokotka